U bent hier

Lucrèce Maeckelbergh

Aleko: deel 1 van “Rachmaninov Troika” in de Munt. In het veelzijdige oeuvre van de componist heeft opera een beperkt aandeel, maar het is bijzonder interessant zijn integraal oeuvre op één avond te beleven.

Nominatie Gouden Label – De eerste voorstelling die de Muntschouwbrug tijdens de verbouwing van het theater “extra muros” voorstelt, bewijst al meteen “dat de inzet ook buitenshuis hoog blijft” – zoals de directie beloofde. De triptiek van de eenakters die Sergei Rachmaninov in het begin van de 20ste eeuw componeerde, biedt zowel visueel als auditief boeiend theater.

Lucia di Lammermoor: pronkstuk van het Italiaanse belcanto gebracht door een sterrencast die niet teleurstelt.

***** Als er één opera beroemd geworden is omwille van zijn waanzinscène, dan is het zeker Donizetti’s Lucia di Lammermoor. Dit pronkstuk van het Italiaanse belcanto is ook in talrijke opnamen vastgelegd, maar de opera is zo aangrijpend en rijk aan heerlijke melodieën, dat een nieuwe opname steeds weer aantrekt.

“Fiamma del Belcanto”: de stem van Diana Damrau is als de fijnste zijden draad, die glanst maar niet breekt.

Nominatie Gouden Label – Het is niet de eerste keer dat we op Klassiek Centraal de lof zingen over sopraan Diana Damrau. Ze is momenteel dan ook simpelweg een icoon van de belcantostijl. Ook haar nieuwste recital-cd bevestigt dat.

Monica Zanettin, Scott Hendricks, Riccardo Massi en koor: de zangers waren niet echt in topvorm.

Door de bijtende vermenging van onontkoombaar noodlot en tragische liefde is Un Ballo in maschera een van Verdi’s aangrijpendste opera’s. Het was dus uitkijken naar deze productie in de Koninklijke Muntschouwburg. De verwachting werd jammer genoeg maar voor een kwart ingelost. Muzikaal - vooral orkestraal - werd Verdi knap gediend. De regie was daarentegen vergezocht en bleef absoluut in gebreke om Verdi’s essentie uit te beelden.

Benvenuto Cellini: een voorstelling die terecht op juichend applaus onthaald werd.

Een wat bestofte Franse opera uit de eerste helft van de 19de eeuw, met aspecten van de Grand Opéra en een pseudo-historisch onderwerp over een gefrustreerde artiest: geef dit verhaal aan een regisseur als Terry Gilliam en hij maakt er vonken-spattend, verrassend en continu boeiend theater van.

“Les pêcheurs de perles”: het best geslaagd is ongetwijfeld de muzikale uitvoering, een pluim voor Paolo Arrivabene die erin slaagde zijn orkest continu alert te houden.

Deze charmante opera van Georges Bizet is nauwelijks bekend en wordt zelden opgevoerd. Dankzij de Opéra Royal de Wallonie (ORW) krijgen we zo’n, welja, vergeten pareltje eindelijk nog eens te zien.

“Les pêcheurs de perles”: de orkestrale kleurenrijkdom maakt Bizets partituur zeker het ontdekken waard.

*** Georges Bizet is natuurlijk de operageschiedenis ingegaan met zijn meesterwerk Carmen, een van de populairste titels van het genre. Zijn vroegere opera Les pêcheurs de perles geraakte er helemaal door in de verdrukking. Deze recente dvd-opname is een waardevolle bijdrage om de opera zijn verdiende aandacht te geven.

La Juive, Opera Vlaanderen, Asmik Grigorian (Rachel), Dmitry Ulyanov (De Brogni)

Het was een zeldzaam gezicht bij aankomst aan de opera: een indrukwekkende politiemacht bewaakte de omgeving en de toegang tot de Vlaamse Opera in Gent. De aanleiding was de opvoering van La Juive van Fromental Halevy een opera waarin  de conflictsituatie tussen christenen en joden centraal staat.

Penthesilea, De Munt, Natascha Petrinsky, Marisol Montalvo, Georg Nigl, Werner Van Mechelen, koor

Het mooiste van de avond is zeker de muziek van Pascal Dusapin, het verbluffendste de prestatie van de zangers. De regie is sober maar efficiënt en mooi geënt op de emotie (haat, woede, radeloosheid, een zelden keer tederheid). Het decor is somber en dreigend, niet spectaculair. Het krijgt nuance en kleur van de – op één keer na – stemmingsvolle videofragmenten. Dit is in een notendop hoe ik Penthesilea van Pascal Dusapin ervaren heb. 

De geschrapte producties zijn in de seizoenbrochure van de Munt in een lichtgrijze tint opgenomen. Niettegenstaande de verminderde subsidie prikkelt het nieuwe programma toch de nieuwsgierigheid.

Reeds voor de laatste productie van dit seizoen, Rachmaninov-Troika in juni,  verhuist de Munt naar Cinema Marivaux. In de vertrouwde zaal aan het Muntplein worden renovatiewerken uitgevoerd die tot de lente van 2016 zullen duren. Er wordt uitgeweken naar locaties waarvan Peter de Caluwe hoopt dat ze “artiesten en publiek toch het nodige comfort” zullen bieden.

Pagina's