U bent hier

Lucrèce Maeckelbergh

Roberto Alagna houdt ervan nieuwe dingen aan te pakken. Jammer dat dit uit deze cd niet meteen blijkt.

*** Op 25-jarige leeftijd het Pavarotti-concours winnen (1988) en twee jaar later als Alfredo in La Traviata op de scène van de Scala staan: het volstaat al om een cd met deze titel uit brengen. 

Scene! Deze opname van uitzonderlijke kwaliteit bevestigt het vocaal en interpretatief talent van Christiane Karg.

Nominatie Gouden Label – In december 2014 zong Christiane Karg in de Vlaamse Opera een charmante Sophie in Strauss’ Der Rosenkavalier. En haar vorige cd Heimiche Aufforderung leidde ons binnen in een “Straussiaans” paradijs. Met haar nieuwste opname slaat Karg een gedurfdere weg in. Zes concertaria’s zorgen voor een verrassende variëteit. 

Anne Schwanewilms, Malcolm Martineau,  Mahler, Schoenberg, Onyx Classics

**** De cover van deze nieuwe cd met sopraan Anne Schwanewilms en pianist Malcolm Martineau pakt groots uit met Mahlers Kindertoten- en Rückert-Lieder. Toch zijn de vroege Schoenberg-liederen de interessantste van deze Onyx-opname.

A Bouquet of Forgotten Flowers: een interessante aanwinst voor de Phaedra catalogus, die nu ook met een "Orphée spécial" werd bekroond.

De Phaedra-productie met Werner Van Mechelen en Peter Vanhove sleepte recent een Franse onderscheiding in de wacht: een zogenoemde "Orphée spécial". Die bekroning werd door de Académie du Disque Lyrique tijdens een plechtigheid in het Théâtre du Châtelet in Parijs toegekend. De redactie van Klassiek Centraal wenst zowel het label en zeker ook de muzikanten van harte te feliciteren met deze internationale erkenning.

Aleko: deel 1 van “Rachmaninov Troika” in de Munt. In het veelzijdige oeuvre van de componist heeft opera een beperkt aandeel, maar het is bijzonder interessant zijn integraal oeuvre op één avond te beleven.

Nominatie Gouden Label – De eerste voorstelling die de Muntschouwbrug tijdens de verbouwing van het theater “extra muros” voorstelt, bewijst al meteen “dat de inzet ook buitenshuis hoog blijft” – zoals de directie beloofde. De triptiek van de eenakters die Sergei Rachmaninov in het begin van de 20ste eeuw componeerde, biedt zowel visueel als auditief boeiend theater.

Lucia di Lammermoor: pronkstuk van het Italiaanse belcanto gebracht door een sterrencast die niet teleurstelt.

***** Als er één opera beroemd geworden is omwille van zijn waanzinscène, dan is het zeker Donizetti’s Lucia di Lammermoor. Dit pronkstuk van het Italiaanse belcanto is ook in talrijke opnamen vastgelegd, maar de opera is zo aangrijpend en rijk aan heerlijke melodieën, dat een nieuwe opname steeds weer aantrekt.

“Fiamma del Belcanto”: de stem van Diana Damrau is als de fijnste zijden draad, die glanst maar niet breekt.

Nominatie Gouden Label – Het is niet de eerste keer dat we op Klassiek Centraal de lof zingen over sopraan Diana Damrau. Ze is momenteel dan ook simpelweg een icoon van de belcantostijl. Ook haar nieuwste recital-cd bevestigt dat.

Monica Zanettin, Scott Hendricks, Riccardo Massi en koor: de zangers waren niet echt in topvorm.

Door de bijtende vermenging van onontkoombaar noodlot en tragische liefde is Un Ballo in maschera een van Verdi’s aangrijpendste opera’s. Het was dus uitkijken naar deze productie in de Koninklijke Muntschouwburg. De verwachting werd jammer genoeg maar voor een kwart ingelost. Muzikaal - vooral orkestraal - werd Verdi knap gediend. De regie was daarentegen vergezocht en bleef absoluut in gebreke om Verdi’s essentie uit te beelden.

Benvenuto Cellini: een voorstelling die terecht op juichend applaus onthaald werd.

Een wat bestofte Franse opera uit de eerste helft van de 19de eeuw, met aspecten van de Grand Opéra en een pseudo-historisch onderwerp over een gefrustreerde artiest: geef dit verhaal aan een regisseur als Terry Gilliam en hij maakt er vonken-spattend, verrassend en continu boeiend theater van.

“Les pêcheurs de perles”: het best geslaagd is ongetwijfeld de muzikale uitvoering, een pluim voor Paolo Arrivabene die erin slaagde zijn orkest continu alert te houden.

Deze charmante opera van Georges Bizet is nauwelijks bekend en wordt zelden opgevoerd. Dankzij de Opéra Royal de Wallonie (ORW) krijgen we zo’n, welja, vergeten pareltje eindelijk nog eens te zien.

Pagina's