U bent hier

Tim De Backer

Max RICHTER: ingenieuze muziek met karakter die belangrijke deuren opent...

U merkte het reeds elders op deze site: bij Klassiek Centraal worden gangbare paden al eens verlaten. Een uitstapje naar de jazz of een (kinder)musical, dat moet kunnen. Dus wat dacht u van een avondje Max Richter in cultuurcentrum Hasselt. Max wie? Een componist en pianist die even comfortabel toetsen aanslaat als aan de knoppen van zijn Apple zit, vergezeld door een klassiek strijkkwintet. Niet meteen alledaags, wel bijzonder hedendaags.

Vitaly SAMOSHKO: sinds 2001 is België zijn tweede thuis.

U kent Vitaly Samoshko allicht als winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano, maar wist u ook dat deze Oekraïner enkele maanden in Dilbeek heeft gewoond. Inderdaad, daar waar zogezegd enkel Vlamingen thuis zijn. Quod non dus. Samoshko kwam in Academie Dil'Arte vertellen over zijn carrière, maar had uiteraard ook enkele stukken voorbereid.

Cuarteto CASALS: samen met Boccherini ontwaken in het 18de-eeuwse Madrid.

In Midden- en Oost-Europa zijn ze legio: strijkkwartetten die wereldwijd de concertzalen inpalmen. Althans, die indruk krijg je toch. Zuid-Europa blijft wat achter, maar het Spaanse Cuarteto Casals vormt een welgekomen uitzondering. In het Brusselse conservatorium bracht het viertal samen met Eckart Runge Schuberts magistrale strijkkwintet. Boccherini zorgde voor de onvermijdelijke zuiderse toets.

Kristian BEZUIDENHOUT: "Rubato is tegenwoordig een vies woord. Toch gebruik ik bij Mozart regelmatig rubato, omdat het een van de meest natuurlijke tendensen is bij het uitdrukken van emoties in taal.

Zijn hart ligt naar eigen zeggen bij de pianoforte, zeker als het om Mozart gaat. “Want voor zijn muziek is de moderne vleugel toch een soort monster, dat alles verslindt wat nu juist zo subtiel en delicaat is aan Mozart.” En dus zweerde pianist Kristian Bezuidenhout ook in het Hasseltse cultuurcentrum bij een periode-instrument voor een hommage aan zijn geliefde componist.

"Lipkind plays Schubert": Arpeggione sonate 2.0 getekend Gavriel Lipkind.

Een bescheiden aanzet tot strijktrio, een verrukkelijk bravourestuk voor cello in een ongekend arrangement en als monumentale afsluiter een onvolprezen meesterwerk: de internationaal gereputeerde cellist Gavriel Lipkind bracht samen met vier aanstormende talenten bijzonder veel moois mee naar de barokke Sint-Augustinuskerk in Antwerpen.

Het Zehetmair Quartett, hier met celliste Ursula Smith: onvervaard, maar dan zonder een moment de controle te verliezen.

Drie jaar: zo lang was het ondertussen al geleden dat België het Zehetmair Quartett mocht verwelkomen. Een concert van dit gereputeerde viertal is dus een zeldzame aangelegenheid. Met Schubert, Hindemith en, niet te vergeten, Schumann hadden Thomas Zehetmair en co enkele favorieten meegebracht naar de kamermuziekzaal van het Concertgebouw Brugge.

"Als Louise. De 7 vrouwen van Mozart"

Neen, dit is geen adaptatie van de wereldberoemde Disneyklassieker met een al even bekende Oostenrijkse componist in de hoofdrol. Wel vormen zeven vrouwen en een stapel brieven de basisingrediënten voor een multimediaal recital waarin liederen, aria's en pianostukjes van Wolfgang Amadeus Mozart worden afgewisseld met videoprojecties. Als Louise is een geestige geschiedenistrip met een flinke dosis fantasie.

Frédéric CHOPIN: Allesbehalve opgezet toen Sand zijn prelude bestempelde als "harmonie imitative". Muziek is immers geen imitatie, maar is gewoon zichzelf.

Wat kan de zogenaamde “regendruppelprelude” van Frédéric Chopin (1810-1849) ons leren over de mate waarin taal bijdraagt aan de totstandkoming van muzikale betekenis? Op die vraag gaf doctorandus Marlies De Munck een onderhoudend antwoord onder de ietwat provocerende titel Muziek en taal: de strijd om betekenis.

In de week waarin menig koppel de Heilige Valentinus vierde, zette deSingel zijn concertreeks “Ménages à 3” lustig verder. Faut le faire! Polygame musici van dienst waren de klarinettist-componist Jörg Widmann die samen met zijn kompanen, altist Antoine Tamestist en pianist Francesco Piemontesi, een meeslepende muzikale reis maakte door meer dan twee eeuwen muziek, van Mozart tot Kurtág.

Guido DE NEVE & Jan MICHIELS: gelijkgestemde partners.

In de neo-romaanse Sint-Pieterskerk van Leut (Maasmechelen) brachten Guido De Neve en Jan Michiels een integrale van de vioolsonates van Robert Schumann, late werken van een gekwelde ziel die maar zelden een concertprogramma sieren. Onterecht, zo kon het publiek met eigen oren vaststellen. Deze intense muziek kruipt immers als geen ander onder de huid.

Pagina's